Japan 2024: March 2024

Dag 1 - Op weg naar Sendai

Op Schiphol ging alles mooi vlot, we zouden om 12:30 gaan vliegen, dat werd uiteindelijk een kwartiertje later. Onderweg de wifi van KLM eens getest. Dat werkt nog niet echt lekker. Wel beeld, maar het staat meer stil dan dat het beweegt:

Door de oorlog met Rusland wordt er een suk omgevlogen. Ruim 13 uur, onderlangs:

Maar goed, een beetje TV-series kijken om de tijd te doden. En een uurtje slapen…

Bij het landen zie je in de verte Mt. Fuji:

Er stond gelukkig maar een korte rij bij de douane. We hebben misschien 20 minuten staan wachten.

Toen even de railpass opgehaald, en een uurtje reizen met de Narita Express naar Tokyo Station:

Daar zijn we overgestapt op de Shinkansen naar Sendai:

Wat te eten voor in de trein:

Twee uur later kwamen we eindelijk aan bij het hotel. Een lange dag, vooral moe van het lange zitten in het vliegtuig en de trein. Maar we zijn er weer!

’S avonds bij een winkelcentrum wat gegeten, een kort rondje door de buurt gelopen en gaan slapen. Ik dacht nog even geld te kunnen pinnen bij de 7-Eleven, maar schijnbaar werken die V-Pay passen van de ING hier niet meer.

Dag 2 - Sendai

Vanochtend waren we rond half vier wakker. Dus toen zijn de we formule 1 race maar terug gaan kijken. Toen het rond een uur of zes licht werd bleek het te sneeuwen.

Semi-Japans ontbijt, met wat spul uit de regio, en een broodje eiersalade:

Als je vergeten bent waar je ook alweer was:

Na het ontbijt hebben we met de Sendai Loople Bus een rondje langs de bezienswaardigheden in de stad gemaakt. Een groot beeld van een kat, bij Parco:

De Sendai Looplepas:

Het bleek een heel klein busje, waar 3x meer mensen voor stonden te wachten dan erin pasten. Gelukkig lieten ze een paar extra busjes rijden:

De eerste stop was bij Zuihōden en Zenouden Mausoleum. Je moest hier een aardige heuvel oplopen, wel heel mooi tussen de bomen:

De Zuihoden werd gebouwd voor Date Masamune (1567-1636), een van de stichters van het Sendai-domein tijdens de edo periode:

Iets verderop ligt Zennoden, het mausoleum van Date Tsunamune (1640-1711), die in 1640 werd geboren in Sendai Castle. Het gebouw is tijdens de 2e Wereldoorlog afgebrand. In 1985 hebben ze het herbouwd:

Een graftombe uit 1827 van een oude krijgsheer uit Sendai:

Op de plek waar vroeger het kasteel van Sendai stond, staat nu alleen nog een standbeeld van Date Masamune:

Iets verderop op de berg staat de Miyagiken Gokoku Shrine, uit 1904:

Bij een van de winkeltjes zat een man kosheki poppetjes te maken. Deze traditionele Japanse poppen worden al sinds 1800 in deze regio gemaakt:

Een bruggetje op weg terug naar de bus:

Voor de laatste stop: Osaki Hasumangu Shrine. Om daar te komen moest je eerst een aardige trap op:

Over een pad met lampionnen:

De shrine is gebouwd in 1607. Dit is het oudste gebouw uit die periode.

Bij Japanse tempels zie je vaak lege sake-vaten staan. De sake wordt gebruikt bij festivals rondom de tempel:

De laatste busstop was bij de Sendai Mediatheque. Een grote bibliotheek in het centrum van Sendai. Van binnen zag het er mooi uit, met grote pilaren die door de verdiepingen heen lopen. Maar d’r was een tentoonstelling aan de gang, dus daar zag je nu niet heel veel van.

Naast het treinstation van Sendat zijn we naar de AER-toren gegaan. Je hebt hier vanaf de 31e verdieping mooi uitzicht over de stad:

Op de zoenenden Shinkansens die net aan komen rijden:

En de Senai Daikannon in de verte. Het beeld is in 1991 gebouwd en is met 100 meter hoogte een van de hoogste beelden ter wereld. Je schijnt met een lift naar boven te kunnen, dus dat willen we de komende dagen ook eens gaan proberen:

’S avonds zijn we Okonomiyaki gaan eten:

En daarna nog wat macarons als toetje:

Dag 3 - Matsushima

Vandaag zijn we met de trein naar Marine Gate Shiogama gegaan:

Bij de metro nog een duidelijke waarschuwing: pas op, domme vrouwen die op de rails vallen. Woke heeft Japan nog niet bereikt:

Vanaf Shiogama kon je met een bootje naar Matsushima varen, we zaten op de Hayabusa (slechtvalk):

Het was een vrij oude boot, waar we met z'n vieren op zaten:

Mooi rustig, dat wel. In de haven lag een boot van het Shiogama Minato Festival, dat in July wordt gehouden:

En een boot van de coast guard, waar meer dan 13.000 mensen werken:

Matsushima heeft schijnbaar een van de drie mooiste uitzichten van Japan. Op weg erheen vaar je tussen allemaal kleine eilandjes door:

Een ervan vonden ze op een man met sigaret lijken:

Een mooi eilandje waar de gaten in de rotsen door de golven het geluid van een bel maakten:

Een vissertje, ze vissen hier voor de kust op oesters:

Besneeuwde bergtoppen op de achtergrond:

De eilanden zijn al miljoenen jaren oud. Ze zijn gevormd door de schommelingen in het zeewaterniveau. Deze noemden ze The Wave:

En dit zijn volgens de tour guide de twee populairste eilandjes:

De 250 meter lange Fukuurajima brug naar Fukuura eiland:

Een tempel aan het water, uit 1604, deze was helaas gesloten:

De tempel was ooit net zo rood als de brug ernaartoe:

Dit was een uitkijktoren, in een gebouwtje dat wel een klein kasteeltje leek:

Samurai wegwerkzaamheden:

Ze hebben hier een paar grote tempels. We zijn eerst naar Zuiganji Temple gegaan:

Een bronzen beeld bij de ingang, uit 1863:

De poort naar de ingang:

Het hoofdgebouw, de hondo, tussen de bomen en tegen rotsen aan gelegen. Het is een nationaal erfgoed:

Binnen mocht je geen foto's maken. Behalve van de tuin:

Dus deze foto komt van internet:

Een stuk houtsnijwerk, bij het museum van de tempel:

Vanaf Zuiganji was het een paar honderd meter lopen naar Entsuin Temple Sankeiden. Ook hier een erg mooie tuin:

Een cedarbos:

De tempel is gebouwd rondom het mausoleum van Mitsumune:

Ook hier weer een grindtuin:

Entsuin is schijnbaar bekend om z’n matchmaking, daarom hebben ze een shrine met kokeshi poppetjes die twee aan twee staan:

Op weg naar Kanrantei Tea House aan het water kwamen we door het park. Pokemon putdeksels:

Met mooie overhangende bomen:

Matcha thee:

Het theehuis stond oorsrpronkelijk in Kyoto, maar is verplaatst naar deze plek, met uitzicht op de baai:

Er zijn twee oude theekamers, deze werden vroeger gebruikt om gasten te ontvangen:

Op weg terug naar het station kwamen we langs een tentje waar ze oesters verkochten. Een gegrilde, vers uit de Stille Oceaan:

In Sendai zijn we nog even naar het winkelcentrum bij het station geweest. Rilakkuma:

Het is vandaag erg mooi weer, met een graad of 10 nog niet heel warm, maar goed te doen in de zon:

Een hamburgertje bij de Mos Burger. Met zoveel saus dat het eraf droop. Op m’n broek. Dus meteen de wasmachine in het hotel maar getest.

’S avonds zijn we bij Rikyu gaan eten:

Sendai staat bekend om de rundertong, dus daar hebben we wat varianten van geprobeerd. Gehakt op een stokje:

En rauw, met een ei:

Gegrild en als gehakt was het wel lekker, dat rauwe vlees zat wat weinig smaak aan. Maar leuk om een keer gegeten te hebben!

Dag 4 - Sendai

Vanochtend zijn we naar de Rinnoji tempel in het noorden van Sendai gegaan.

Deze tempel stamt uit 1441.

Rinnoji was de familietempel van de Date clan. De meeste gebouwen zijn van rond 1600 en recentelijk gerestaureerd.

Achter de tempel ligt een grote Japanse tuin met een pagode:

De tempel op zich was niet heel bijzonder, de tuin was wel erg mooi:

Een kleine rotstuin tussen de gebouwen in:

De touwen bij de bomen zorgen ervoor dat sneeuw de takken niet laat afbreken. Ze verwachten schijnbaar geen sneeuw meer, want ze waren de touwen aan het weghalen:

Een mooi beeldje. Rood wordt gebruikt om geesten en ziektes te verdrijven:

Aan de weg stond nog een kleinere tempel. De Shurinji Temple:

De twee grote beelden naast de poort zagen er een beetje gay uit:

Vanaf de tempel zijn we naar de Sendai Daikannon gegaan. Dit is een groot beeld van Guanyin, een van de wezens uit het boeddhisme.

Het plannen van het beeld werd begonnen in 1975 en het beeld werd uiteindelijk voltooid in 1991. Met 88 meter hoogte is het een van de hoogste beelden ter wereld:

Je kunt met een lift naar de bovenste verdieping.

Van daar kun je met de trap naar benden lopen.

In het midden van het beeld staan 108 kleinere boeddhabeelden:

Omdat het 's middags zou gaan regenen hebben we de bus naar Clis Road gepakt. Hier kun je kilometers lang overdekt winkelen:

Een Sakura baumkuchen van de Doutor:

Donqi:

Een robotje bij Yodobashi. Love x Robot = Lovot. 800 euro, da’s wel erg duur, voor iets dat er zo uitziet:

Je ziet In Sendai regelmatig Pokemonbusjes door de stad rijden. Geen idee waar naartoe gaan:

’S avonds zijn we sushi gaan eten bij een restaurantje in de buurt:

En daarmee zitten de 4 dagen in Sendai erop. Morgen gaan we met de trein naar Niigata.

Dag 5 - Niigata

Vanochtend een lekker zonnige ochtend in Sendai:

We zijn rond half elf met de trein richting Niigata vertrokken:

De rit duurde een uur of drie en was bijna 650 kilometer:

We moesten 1x overstappen, op Omiya. Een mooi moment om even wat lunch in te slaan. Dat bruine ding in het doosje rechts werd verkocht als ui met een rol vlees eromheen. “Ach, dat zal wel meevallen, hoeveel ui kan er nou in zo’n ding.” Nou. Een halve stronk:

We kwamen ook nog een stuk tussen was bergen door, waar nog een aardig pak sneeuw lag:

Tegen 14:00 kwamen we aan in Niigata:

Zoals bij zoveel Japanse hotels waren ze hier ook strikt met de inchecktijd van 15:00, dus we moesten ons nog een tijdje vermaken:

Bij Isetan was een Pokemon popup shop:

Een sakuradrankje van Lindt. Of, zoals ze het in Japan noemen:

"Happiness Bloom Sakura & Shimizu Hakuto Chocolat Drink".

In het centrum zat een klein mangamuseum. De toegang kostte iets meer dan een euro. Niet veel dus, maar daar was het museum ook een beetje naar. Het enige leuke dat ze hadden waren zulk soort tekeningen, die gebruikt worden voor tekenfilms:

Buiten stond nog een vitrine vol oude poppetjes:

Oppenheimer, ook in Japan. Benieuwd of die hier populair is:

’S avonds zijn we kushi-katsu gaan eten bij een restaurantje om de hoek:

Erg lekker, van alles gefrituurd: lotus, shiitake, kabeljauw, knakworst en kaas:

Daarna zijn we nog even bij het treinstation naar een sakewinkel gegaan. Ze hebben hier een muur vol apparaten:

Voor 3,50 krijg je 5 muntjes, om saké shotjes mee te kopen:

Toen we terugliepen naar het hotel kwamen de lampenkoningen van Japan net aangelopen om de boel bij te lichten. Geen idee wat het nut ervan was, maar het zag er wel grappig uit:

Dag 6 - Niigata

Vanochtend zijn we maar eens in het centrum van Niigata gaan kijken. Op Google Maps stond een kunstwerk als bezienswaardigheid:

Dus wij op zoek, bleek het gewoon een garagebox te zijn. Mooi geschilderd, dat wel:

Omdat het hier allemaal een eindje uit elkaar ligt hebben we de bus naar de Minatoinari Shrine genomen. Die bleek half ingepakt in plastic:

Dus zijn we maar doorgelopen naar het Niigata History Museum. Bij het museum staat een oud douanegebouwtje uit 1869. Toen opende ook de Nederlandse Handel Maatschappij een vestiging in Niigata. Nederland had daarvoor al 2 eeuwen het alleenrecht in Europa om te handelen met Japan.

In het museum hadden ze een aantal oude dingen uit de omgeving. Een oude Sony radio uit 1960, die door de eigenaar tijdens de grote aardbeving in 1964 werd gebruikt om het nieuws in de gaten te houden.

De fakkelhouder van de Olympische Spelen in Tokyo uit 1964:

Op het terrein van het museum stond ook een voormalig bankgebouw:

Een eindje verderop ligt de 306 meter lange Bandai Bridge over de Shinano River. De brug is gebouwd in 1929:

Aan het eind van de ochtend begon het te regenen, net toen we bijna bij de Toki Messe waren. Na een klein sprintje kwamen we redelijk droog aan:

De toren is in 2003 geopend. Het uitzicht vanaf de 31e verdieping, op 140 meter hoogte is erg mooi:

Dit gebouw, NEXT21, zie je zo’n beetje vanuit de hele stad. Het is geopend in 1993 en was toen, met 128 meter, het hoogste gebouw van Niigata. De bovenkant lijkt een beetje op het hoofd van een robot:

Terug in de lobby van het gebouw hield Robocop de boel in de gaten:

Het waait hier behoorlijk, daardoor waaien de buien gelukkig ook snel over. Toen we een half uurtje later beneden kwamen waren ze alweer verdwenen:

’S middags zijn we naar Imayo Tsukasa Sake Brewery gegaan voor een tour.

Ze zijn in 1747 begonnen als herberg en sake winkel. Sindsdien zijn ze een keer verhuisd, maar de brouwerij zit nu al 125 jaar op de huidige lokatie:

De sake moet 17 tot 30 dagen rijpen op het vat:

Ze gebruiken water dat uit de bergen bij Niigata komt.

De rijst die voor sake wordt gebruikt wordt voor een groot deel gepolijst. Aan de buitenkant van de rijstkorrel zitten vet en proteïne. Maar ze hebben juist de kern van de korrel nodig, die het meeste zetmeel bevat. Voor het brouwen van de beste sake gooien ze daarom bijna 90% van de rijstkorrel weg:

Toen we de brouwerij uitliepen kwamen we langs een klein autootje. Val ging er even naast staan poseren voor een foto. Kwam net de vrouw van wie de auto was aanlopen. Ze keek een beetje vreemd maar zei verder niks ><

Lemon Chicken van Lawson:

Bij Tully’s nog even een Tom & Jerry shake gehaald. Ook weer een die alleen in het voorjaar verkrijgbaar is. Marketing kennen ze wel, in Japan:

En ’s avonds naar de Tonkatsu Wako in het centrum van Niigata:

Dag 7 - Niigata

Vanochtend zijn we naar het Niigata City Aquarium gegaan. We kregen kaartjes van het hotel. En schijnbaar waren dat er 2 per nacht, dus we hebben 6 vrijkaarten gekregen.

Nou is zo’n aquarium best leuk, maar om er nou 3x heen te gaan. Dus de 4 kaarten die we over hadden hebben we maar aan 4 jongens die in de rij stonden gegeven.

Een Japanse sneeuwkrab. Die zijn hier erg populair vanwege het zoete witte vlees:

Om 10:30 gingen ze de zeeleeuwen voeren:

En daarna was er een korte dolfijnenshow. Ze passen in de winter de shows een beetje aan, anders vriest het publiek waarschijnlijk dood:

Flipper, een donker gestreepte dolfijn, had er wel zin in:

In een van de tanks zat een dikke octopus:

En ze hadden een bak met kwallen, wel mooi om te zien:

En een kleiner model in de bak ernaast:

Aangezien het aquarium vlakbij de Japanse Zee ligt zijn we daar ook maar even gaan kijken. Het waaide aardig, dus je werd er meteen gezandstraald:

“I'm a hustler baby, I just want you to know

It ain't where I been, but where I'm 'bout to go” - Pharrell

Dat liedje zit inmiddels al een paar dagen in m'n hoofd.

Het helpt ook niet dat er zoveel van die Suzuki Hustler autootjes rondrijden:

Vanaf de zee zijn we naar de Hakusan Park gelopen, waar de Hakusan Shrine staat:

Het complex bestaat hier al meer dan 1000 jaar, het komt voor het eerst voor in de boeken sinds 720:

Er komen rondom nieuwjaar 180.000 bezoekers naar deze shrine toe:

Hij is opgedragen aan de god van het huwelijk en succes in de zaken. Ik geloof dat ze rond de 65 goden kennen, dus tja, dan kan deze combi ook wel:

Een kunstwerk van Duke Ellington in een winkelstraat:

In Japan zijn ze dol op panda’s:

Wat was er eerst: de kleur van het auto of de kleur van het huis?

’S middags zijn we bij de Saito Villa gaan kijken. Deze villa uit 1918 werd gebouwd door de zoon van een van de rijkste families van Niigata in die tijd.

Voor zo’n dure villa hadden ze een vrij beschaafde theekamer:

Een oud schilderij, “bamboo chicken”. Dat klinkt ook als een maaltijd die je bij de 7-Eleven zou kunnen kopen:

De villa is gebouwd op een stuk grond van 4500 vierkant meter, met een gigantische tuin. Deze was helaas gesloten, maar vanuit de villa had je er mooi uitzicht op:

Na nog een paar sake’s te hebben geproefd op het station zijn we terug gegaan naar het hotel. Onderweg nog even wat lokaal bier opgepikt: Albirex Niigata is de lokale voetbalclub:

'S avonds zijn we gaan eten bij de 'Leather Tramp Kitchen'. Echt géén idee waar die Japanners soms die namen vandaan halen. Maar het was wel lekker!

Dag 8 - Nagano

Zo, een laatste ontbijtje in Niigata:

En we kunnen met de Shinkansen op weg naar Nagano. We zaten in een E7, die 260 kilometer per uur rijdt:

Een korte overstap in Takasaki, met Gunma-Chan, de mascotte van de Gunma prefectuur:

Wachten op de volgende trein:

En een uurtje later stonden we in Nagano. Er wonen hier 365.000 mensen, dus het is er vrij rustig, qua inwoners, maar er lopen wel aanmerkelijk meer toeristen dan in Niigata en Sendai.

Nagano is de hoofdstad en de grootste stad van de Nagano prefectuur. Het ligt op 371 meter hoogte en is vooral bekend van de winterspelen in 1998:

Omdat we rond 12 uur bij het hotel aankwamen, maar we volgens goed Japans gebruik écht de kamer niet voor 15:00 op konden, zijn we richting de Zenkoji tempel gelopen.

Onderweg kom je langs een oude herberg:

De Niomonpoort. Deze poort is twee keer afgebrand, de huidige versie staat er sinds 1918:

In de poort staan twee grote beelden achter kippengaas. Dit was Ungyo, waar ’s avonds de laatste zonnestralen op vallen:

Het was hier voor het eerst deze vakantie druk. Veel toeristen en Japanners die de tempel komen bezoeken. De straat ernaartoe (Nakamise Dori) hangt van winkeltjes en eettentjes aan elkaar:

In een zijstraatje stond de Seson-in Shakadotempel:

Een mooi boeddhabeeld. Het is hier in Nagano een stuk warmer dan in Niigata. Een graad of 13, maar in de zon is het prima te doen:

De Kyozo, uit 1757:

Achter de tempel staat een recent gebouwde pagode, waar een museum in zit:

Zenkoji Hondo, het belangrijkste tempelgebouw:

Binnen in de tempel liggen 150 tatamimatten en er staan 25 standbeelden van bodhisattva’s die de geesten van overledenen verwelkomen:

Buiten staat een grote daikoro, waar ze wierook in branden. De rook moet je schijnbaar over jezelf heen zien te krijgen, om goede gezondheid te krijgen en ziektes weg te wapperen:

Bij een van de winkeltjes onderweg hebben we een sakura en matcha puddinkje gekocht:

Een apart gebouw een eindje verderop, Kurashunkaku, een hal van de gemeente:

Nagano staat bekend om de kastanjes, en ze verkopen hier dan ook allerlei producten met kastanjes erin. Wij zijn gegaan voor de kastanjebroodjes:

Central Square, met het Nagano Olympic Memorial Park:

In een supermarktje verkochten ze aparte chips, Yakiniku en Teriyaki. De yakiniku was erg lekker!

Gugurin-go, het lokale busje van Nagano dat langs de bezienswaardigheden rijdt:

Eenmaal ingecheckt bij het hotel blijken we op de 10e verdieping te zitten, met mooi uitzicht op de bergen en het treinstation:

’S avonds zijn we udon noodles gaan eten. Valeri vond ze lekker, ik was blij dat ik er wat stukken kip bij had genomen. Ik heb het vlees van de noodles afgegeten en wat van die onderliggende soep gedronken:

Na het eten hebben we nog een rondje door de buurt gelopen, het station van Nagano:

En de ondergaande zon:

Dag 9 - Setsugekka & Itoigawa

Zo, vandaag voor het eerst in een week een keer niet om 4 uur wakker geworden, maar ‘uitgeslapen’ tot 6 uur:

Het ontbijt is ook hier een mooie mix van Japans en westers. Rechtsboven ligt een broodje met spinaziesmaak:

Vandaag zijn we naar Joetsu-Myoko gegaan. Bij het station staat een standbeeld van Uesugi Kenshin, een krijgsheer die hier 450 jaar geleden leefde:

Hier hebben ze weer andere bordjes om werkzaamheden aan te geven:

Welmo, een mol, is de mascotte van het station:

Het uitzicht vanuit de stationshal op de Japanse Alpen. Rondom Joetsu-Myoko ligt een van de grotere skigebieden van Japan:

Maar goed, we kwamen niet om uit naar een stationshal te kijken. We waren hier voor een rit met dit treintje, de Setsugekka (sneeuw, maan, bloemen):

Het schijnt wel een bijzonder treintje te zijn. Mensen langs de route begonnen spontaan te zwaaien. En er werden aardig wat foto’s gemaakt:

Het treintje heeft twee coupé’s en rijdt in 3 uur tijd van naar Itoigawa Station. De coupe heeft de grootste ramen in een Japanse trein, zodat je goed van het uitzicht kunt genieten:

Even voorin kijken bij de machinist, of we wel de juiste richting op gaan:

Mount Myoko, van 2454 meter hoogte. Vroeger was hij rond de 2900 meter hoog, maar de bovenkant is er ooit door een vulkaanuitbarsting vanaf geblazen. De berg is 1 van de 100 bekendste Japanse bergen. Ik zou zeggen: als je zoveel bergen hebt, maak dan gewoon een top 3 en klaar ben je, maar goed:

Het treintje stopt op verschillende stationnetjes onderweg:

Op sommige stations staan mensen met standjes om streekproducten te verkopen. Wij hebben een potje kanzudori meegenomen. Dit is een gefermenteerde peper die in de sneeuw hebben gelegen om de hete smaak eraf te halen:

Na een uurtje rijden wordt de lunch geserveerd. Twaalf kleine hapjes, erg mooi opgemaakt:

Ondertussen kan je een beetje naar buiten kijken:

Als toetje krijg je tiramisu, dezelfde die ze in 2019 aan de Paus hebben geserveerd:

Vlak voor het einde rij je een stuk langs de Japanse zee, met Uramoto Fishing Port. De golfbrekers liggen 200 meter ver de zee in:

En uiteindelijk kom je terecht in Itoigawa:

We wilden daar nog naar een museum. Aangezien het een klein dorpje was en er geen bus die kant op ging, dachten we een taxi te pakken. Maar die waren ook nergens te bekennen. Uiteindelijk heeft een mevrouw van de toeristeninfo een taxi gebeld en via een vertaal-apparaatje liet ze zien: “Please wait, 10 minutes”. Mooi geregeld:

In het museum staan houten standbeelden van Sawada Seiko, een bekende Japanse houtsnijder. Het gebouw van het museum is ontworpen door Togo Murano, naar beelden van de oude zijderoute en de grotten in Dunhuang:

Een opgezette ijsvogel, de stadsvogel van Itoigawa:

Vanuit de kantine van het gebouw keek je uit op de Gyokusuien tuin:

De tuin is geopend in 1981. Hij is ontworpen door Kinsaku Nakane, een Japanse landschapsarchitect:

Een leuke Japanse regenpijpvervanger:

Om niet weer op een taxi te hoeven wachten zijn we maar terug naar het station gelopen. Uiteindelijk viel dat mee en 30 minuten later zaten we weer in de Shinkansen naar Nagano:

“Sewage”, met bloesems, zal wel lekker ruiken dan:

Een Nagano vending machine:

Dag 10 - Snow Monkeys & Obuse

Vanochtend zijn we met de bus naar het Jigokudani Yaenkoen park gegaan. Of in goed Nederlands: het snow monkey park. Jidokudani betekent "helse vallei", vanwege de warmwaterbronnen en de stijle afgronden. Onderweg kom je langs de M-wave Arena, waar tijdens de winterspelen van 1998 de schaatswedstrijden werden gehouden. Sven Kramer heeft hier nog steeds een baanrecord op de 5.000 en 10.000 meter.

De rit naar het apenpark duurt een minuut of 50. In een touringcar met Duitsers. Die lijken hier met een groepsreis terecht gekomen te zijn. Het park ligt een stukje in de bergen (op 850meter). Vanaf de bushalte moet je nog een kilometer of twee lopen om bij de apen terecht te komen.

Het was in Nagano vandaag een graad of 4. In het park was het net onder nul. Wel mooi, omdat er nog een beetje sneeuw was gevallen, maar op sommige stukken was het flink glad. We hebben over de 1,6 kilometer zo’n 45 minuten gedaan:

De apen werden voor het eerst gefotografeerd in de jaren 50, door Tomio Yamada. Ze werden wereldwijd bekend toen er in 1970 een op de cover van Life Magazine stond:

De apen die er rondlopen zijn Japanse Makaken. De groep die hier leeft is voorzover bekend de enige groep ter wereld die in warmwaterbronnen rondhangt. Een aap wordt gemiddeld tussen de 25 en 30 jaar oud.

Er leven er rond de 150. 'S avonds trekken ze zich terug in de bergen en 's ochtends komen ze terug om in het warme water te chillen.

De apen schijnen het gedrag van badende mensen in een nabijgelegen onsen te hebben gekopieerd. Tegenwoordig komen ze daar ook nog steeds, dus soms zitten gasten samen met de apen in het bad.

Er waren er een aantal in de sneeuw aan het klooien. Op zoek naar eten, zo leek het:

Een beetje spelen in het water:

En naar domme toeristen kijken:

Ze trekken in ieder geval een flinke lading bezoekers, dus het is goed voor de economie in de omgeving:

Een appelflap met ijs, bij een eettentje op weg naar beneden:

En een koffie, met een apenmarshmallow erop:

“Thank you for coming to Snow Monkey Park”, en toen weer een uur terug lopen:

Op weg terug naar Nagano zijn we in Obuse gestopt. Bij de Gansho-in tempel was het laatste meesterwerk van Hokusai te bewonderen.

Een oud houten beeld, bij de poort naar de tempel:

Het schilderij is 6 bij 6 meter groot, gemaakt op 12 panelen die aan het plafond bevestigd zijn. Hij maakte het werk 1 jaar voor zijn dood, toen hij 89 jaar oud was. Het schilderij heet ‘Happo-Nirami-Hoozu’ (phoenix die alle kanten op kijkt). De ogen van de vogel volgen je door de kamer heen.

De putdeksels in Obuse, met een golf erop:

Grappig bier bij de supermarkt:

Op weg terug naar het station kwamen we langs het Takai Kozan Museum. Het museum is gebouwd rondom een huis van 350 jaar oud:

Binnen hingen tekeningen uit die tijd:

De laatste stop in Obuse was het Hokusai Museum. De kunstenaar schijnt meer dan 30.000 werken te hebben gemaakt. Hij werd wereldwijd bekend om zijn werk "The Great Wave off Kanagawa”:

Het museum was niet heel bijzonder, ze hadden een hoop tekeningen en een paar wagens die gebruikt werden voor een optocht, uit 1845:

De panelen uit de bovenkant van de wagens stonden los tentoongesteld:

Aan de buitenkant van het museum, een kopie van een deel van het schilderij uit de tempel:

Vanaf Obuse was het 40 minuten terug naar Nagano, vanaf een klein stationnetje:

In de trein hadden ze “Limited Airconditioning”. Oftewel: een ventilator aan het plafond:

Arukuma, sinds een jaar of 10 de mascotte van Nagano:

’S avonds zijn we katsudon gaan eten. Dit is een variant op tonkatsu, waarbij je alles in 1 bowl geserveerd krijgt: rijst op de bodem, kool er bovenop en daarbovenop de stukken vlees:

Dag 11 - Matsumoto

Vandaag zijn we mooi vroeg op pad gegaan. De trein van 07:44 naar Matsumoto. Daar een stukje met de bus. Erg schoon, maar ook mooi ouderwets. Alsof je een stukje terug in de tijd bent gegaan:

We stonden net voor 9 uur voor de deur bij het Matsumoto City Museum of Art.

Het museum is geopend in 2002 en heeft een permanente tentoonstelling van werk van Yayoi Kusama, die in Matsumoto is geboren.

Coca Cola bankjes in de tuin:

En drankautomaten:

Blikjes, die er helaas niet uit kwamen:

Buiten stonden al een paar beelden. “The Visionary Flowers”, uit 2002:

Y-cat:

Binnen mocht je geen foto’s maken, op twee plekken na. Eerst bij een kamer met spiegels en lampen, waar je precies 20 seconden in mocht staan:

En verderop in een kamer met een grote pompoen:

In de stad zijn een aantal waterbronnen waar grondwater omhoog komt. De Genchi Well is de meest bekende. Het bronwater uit deze bron werd door sake brouwerijen gebruikt.

Via twee kleine winkelstraatjes zijn we richting Matsumoto Castle gelopen:

Gamasamurai, is het symbool van Nawate-dori:

Op de plek van het huidige kasteel werd in 1504 een klein fort gebouwd. Dat is door de jaren heen uitgebouwd, tot het in 1594 zijn huidige uiterlijk kreeg. Het kasteel heeft als bijnaam "Het kraaienkasteel".

In 1872 zou het bijna gesloopt worden om er huizen te bouwen. Maar na een actie van de inwoners van Matsumoto bleef het toch behouden. Rond 1900 was de voortuin een atletiekbaan voor de plaatselijke basisschool:

Het is 7 verdiepingen hoog en je kan helemaal naar boven lopen de traptreden zijn denk ik 40 centimeter hoog en er komen ook mensen die naar beneden lopen. Dus het is allemaal wat ongemakkelijk.

De 3e verdieping was bijna helemaal donker, er zat een klein raampje in:

In het kasteel hadden ze nog een oud kanon uit Nederland staan. Er werden kogels van 33 millimeter mee afgevuurd, tot een afstand van 300 tot 500 meter:

Vanaf de bovenste verdieping had je een mooi uitzicht op de rode brug en de Alpen:

Het dak:

Op weg terug naar het station kwamen we langs het Matsumoto Timepiece Museum, met een werkende klok in de gevel:

De putdeksels in Matsumoto:

Iets verderop stond de Kasamori Inari shrine. Deze tempel is halverwege de 16e eeuw gebouwd.

En oud beeldje:

Omdat we nog wat te vroeg waren voor de trein, konden we op het station mooi een Sanzoku-yaki kip eten. Deze specialiteit uit Matsumoto is gemarineerd met een mix van knoflook en soyasaus. En daarna in zetmeel gedoopt en gebakken.

’S avonds hebben we nog een rondje door de buurt gelopen. Dit standbeeld stond bij Gondo, het schijnt een leeuw te moeten voorstellen:

Tegen zevenen waren we terug bij het hotel. En daarmee zit onze tijd in Nagano erop. Morgen gaan we naar Tokyo. Reizen, inchecken, koffers dumpen en door naar Yokohama voor een concert van Janet Jackson.

Dag 12 - Janet in Yokohama

Vanochtend sneeuwde het in Nagano. Dus een mooie dag om weg te vluchten naar Tokyo, waar het een graad of 10 warmer is.

Onderweg kwamen we door stukken waar nog flink wat sneeuw lag.

In Shinjuku was het een gelukkig lekker zonnig:

Dus we hebben de koffers bij het hotel gedumpt en zijn toen naar de Akomeya Flagship store gegaan:

Van dezelfde keten zit een vestiging in Shinjuku, die bleek achteraf net zo groot, maar goed.

Ze hadden wel leuke vetplantjes, maar die gaan lastig mee in de koffer:

We moesten ook in deze hoek van Tokyo zijn voor het Yayoi Kusama museum:

Het stelt niet heel veel voor. 5 verdiepingen ter grootte van een rijtjeshuis. Maar ze hebben wel een paar leuke dingen en ze wijzigen elke paar maanden de collectie:

Op de bovenste verdieping stond een beeld:

En er was een trippy kamer “I’m Here, But Nothing”, waar een video op repeat stond:

Bij het winkeltje verkochten ze leuke souvenirblikjes:

'S avonds zijn we naar Janet Jackson in Yokohama gegaan, voor haar laatste concert in Japan van de Together Again Tour:

Het was in de K-Arena. Een zaal waar 17000 mensen in kunnen.

TLC stond in het voorprogramma, in het kader van het 30 jarig jubileum van hun 2e album:

Het mooie van concerten in Japan is dat ze op tijd beginnen: om 17:00 het voorprogramma, en om 18:10 stond Janet al op het podium:

Dit is de 10e solo tour van Janet.

Ze deed een show die aan elkaar hing van hits, 39 nummers in totaal.

Verdeeld in 4 blokken, voor de outfitwissels.

Rhythm Nation:

Tegen het einde kwam Scream, met Michael nog voorbij, daar schreeuwde het publiek flink voor. MJ is nog altijd 'Big in Japan'. In 2007, twee jaar voor zijn dood, deed hij in Tokyo nog meet and greets met 400 mensen, voor $3400 per persoon. Kassa.

En toen was het om 20:00 “Thank You Yokohama”, inpakken en wegwezen.

Dag 13 - Ginza & Shinjuku

Dus, vanochtend lagen we net wakker, nog op bed. Begon opeens de kamer te trillen. Val zei nog: “Thijs, dat is de wasmachine”. Maar niet dus:

Een kleine aardbeving van 5.3. Het is vooral vaag dat je de meldingen op je telefoon een seconde of 20 na de beving binnenkrijgt, maar dat ze dan melden dat het net begonnen is en er bevingen zullen volgen.

Weer 30 seconden later komt er opeens een Japanse stem uit de speaker in de hotelkamer, gevolgd door hetzelfde verhaal in het Engels: “we are safe here”. Goh, wat een mazzel, niks aan het handje!

Tokyo, de stad waar winkels pas om 11 uur open gaan. Dus dan kan je een beetje rustig aan doen. Vanochtend zijn we eerst langs de Character Street op Tokyo Station gegaan:

Kirby’s Café had wel leuke cake:

Een tijdelijke popup shop, geen idee waarvan, maar het zag er vrolijk uit:

En ook van dit hondje: geen idee wat het was, maar in Japan kunnen ze er merchandise winkel mee vullen, dus ze doen iets goed:

Kamen Rider, uit een langlopende Japanse serie:

En Ultraman, die al sinds 1966 meedoet. Zo te zien nog steeds in hetzelfde pakje:

Daarna gingen we naar Sanrio Ginza, maar die bleek net heropend te zijn na een verbouwing. En er stond een bus Chinezen in de rij voor de kassa, dus dat hebben we maar overgeslagen.

Bij Ginza Loft hadden ze mooie sake flessen:

En super mooie bonsaiboompjes:

En leuke old school horloges, van E.T. en Jaws:

Het was lekker weer, in Ginza, maar het waaide wel behoorlijk:

Bij Pokemon Center DX, leuk om even te kijken, maar weinig spannends:

Valeri heeft bij de Licca Smalls shop een outfit voor Blythe gekocht:

’S avonds zijn we yakiniku gaan eten. Eerst nog even bij 0101 gekeken, waar een of ander monster zelf klaar was om een potje vlees op de barbecue te gooien, leek het:

Voor de deur stond deze Mercedes op straat:

De Korean BBQ, een klein gasstelletje. En vlees:

Heel veel vlees:

Shinjuku ’s avonds blijft mooi, met al die lampjes:

Dag 14 - Kyoto

We hadden net alle hotels in Japan geboekt, toen Murakami een tentoonstelling in Kyoto aankondigde. Omdat we een railpass hebben zijn we vandaag toch maar een dagje die kant op gegaan. Vroeg opgestaan, rond 6 uur de deur uit, maar gelukkig is het hier vroeg licht:

En lekker rustig nog op het station:

We vertrokken om 07:10 met de Shinkansen vanaf Shinagawa en kwamen om 09:37 aan in Kyoto. Dan heb je 453 kilometer afgelegd met een gemiddelde snelheid van net geen 200 kilometer per uur. De treinen gaan hier bijna elke 5 minuten. En het was ook al wat drukker:

Onderweg kom je langs Fuji, die erg goed te zien was vandaag.

Een stuk verder stond de Sanyo Solar Ark naast het spoor. Er zitten 5000 zonnepanelen in verwerkt:

Kyoto was aardig druk. We waren ruim drie kwartier met de bus onderweg voor een ritje van 25 minuten.

Het Kyocera Museum of Art had 6 a 7 zalen met kunstwerken van Murakami.

Een standbeeld van een meter of 4 hoog bij de ingang:

De collectie was grotendeels voor deze tentoonstelling gemaakt. Dit stelde het oude Kyoto voor, deels gemaakt met bladgoud. Het hele werk was 13 meter breed en er staan 2000 mensen op afgebeeld:

Kyoto Nōrin Mononoke Flower:

DOB:

727, schijnbaar zag hij dit getal regelmatig op bordjes in de rijstvelden langs de Shinkansen staan:

DOB, een soort Murakamiversie van Mickey Mouse:

Er waren een paar werken die nog niet af waren, of niet helemaal zoals de bedoeling was. Daar zouden nog vervangende stukken voor komen. DOB in The Strange Forest:

Four Seasons Fujiyama:

Kaikai & Kiki

DOBtopus A:

Lion and Takashi Murakami:

Summer Flower Field Under The Golden Sky, van een meter of 10 breed:

6HP Tamaki Good Sleep:

Mononoke Flower Parent and Child:

Maiko in Kyoto, Anime-style:

Sacrafice Fresh Blood:

Buiten stond nog een gigantisch standbeeld in de tuin, Flower Parent and Child:

Gesponsord door Louis Vuitton:

Na het museum zijn we nog even in het centrum gaan kijken. Valeri had een naaldenwinkel gezien op internet. Wij flink aan het zoeken. Bleek je vanaf de straat een oud gangetje door te moeten en dan kwam je bij een heel klein winkeltje uit:

Vanaf de naalden zijn we nog even bij Nintendo Kyoto gaan kijken:

Nintendo komt hier oorspronkelijk vandaan (al in 1889), dus leuk om te zien dat ze er nu ook een winkel hebben.

Afgeladen vol met Nintendo merchandise:

Op het dak was nog een kleine ruimte ingericht:

Met bankjes om bij te komen:

Vanaf Nintendo hebben we lekker lui de bus gepakt naar de Pokemon Store.

'S middags zijn we nog naar Fushimi Inari gegaan met de trein:

Net als een hoop andere mensen hadden verzonnen met dit lekkere weer:

In 2019, net voor corona kwamen er 31 miljoen toeristen naar Japan. Voor 2024 verwachten ze er 33,1 miljoen. Ze leveren zo’n 40 miljard dollar op, maar het is soms wel erg druk.

Rond een uur of drie hebben we de trein terug naar Tokyo gepakt:

Vrije training van de Formule 1 terugkijken, en een beetje snurken:

Mount Fuji was nog steeds een beetje zichtbaar in de ondergaande zon:

’S avonds in Shinjuku nog even snel wat eten bij Komeda:

En toen was het wel mooi geweest. Al moet ik zeggen dat de Shinkansen zo relaxt reizen dat ik niet het idee had dat we vandaag 5 uur in de trein hebben gezeten.

Dag 15 - Doraemon & Nakano

Vanochtend zijn we naar het Fuji F. Fujio Doraemon Museum gegaan.

Eerst even een frambozencroissantje op het station:

Als je aankomt op Noboritostation zie je dat je op de juiste plek bent:

Dat hebben ze wel leuk gedaan:

Een busje naar het museum:

Het is wel een beetje een jankerd die Doraemon, volgens mij:

Het museum was niet heel bijzonder, vooral veel tekeningen met Japanse teksten (raar, in Japan, ik weet het). Op het dak hadden ze een parkje:

Waar je kon chillen:

Rond 12 uur zijn we naar Nakano Broadway gegaan:

Vorige keer hadden ze hier bij de Murakamiwinkel oorbellen die Valeri wilde kopen:

Voordat je naar binnen kon moest je eerst een half uur in de rij staan, omdat dit soort kneuzen letterlijk 15 minuten van zulke suffe foto’s van zichzelf aan het maken waren. Op exact de-zelf-de plek. Vijf-tien mi-nu-ten...

Toen we eenmaal binnen waren bleken de oorbellen al niet meer verkocht te worden. En een cherryblossom steutelhanger was ook uitverkocht. Dus mooi een half uur voor niks in die rij staan wachten.

Omdat we er toch waren hebben we toch maar twee knuffels meegenomen, Kaikai & Kiki:

Die je dan weer niet meteen meekrijgt. Dat zou namelijk te makkelijk zijn. Dus die moet je in een ander pandje, twee verdiepingen lager, ophalen. Niet meteen natuurlijk! Nee, pas nadat je een email hebt gehad dat het klaarligt:

Dus we hebben voordat we het afhaalbericht kregen nog even bij andere winkels gekeken, ze hadden wel leuke oude E.T. figuren:

En deze nep papieren zakken waren grappig gedaan:

Bij Coffee Zingaro:

’S avonds zijn we okonomiyaki gaan eten. Dat bleek een doe het zelf variant te zijn. Niet op gerekend, en het was even klooien, maar het was wel te doen:

Rondom Shinjuku Station staan allemaal gastjes te zingen:

Vanaf 19:00 hebben ze sinds kort op het Metropolitan Government Building een lichtshow:

Al is Shinjuku vaak een lichtshow op zich:

Dag 16 - Harajuku & Rikugi-en

Zondag in Japan, een dagje shoppen in Shibuya en Harajuku.

Omdat het meeste pas om 11 uur open is, maar Nintendo al om 10 uur, dachten we daar even heen te gaan met de bus. Aardig getimed, zodat we er tegen tienen aan zouden komen. Stopte de bus opeens halverwege: “sorry, end of this bus, please get out”. Dus konden we gaan wachten op de volgende. En toen was het opeens druk toen we bij Nintendo aankwamen.

Ze werkten weer met kaartjes met tijden waarop je naar binnen mocht. We hebben een half uur moeten wachten…

En toen mochten we naar binnen:

Daarna nog even bij Marc Jacobs wezen kijken. Leuke paspoppen:

En toen zijn we naar Harajuku gelopen. Bij Toy Sapiens hadden ze een mooi beeld van The Joker, van Queen Studios in 1:3 formaat:

En een 1:1 bust, ook van Queen Studios:

Iets verderop, Jordan World of Flight:

Dit keer gelukkig geen rijen voor de deur. Pins en sleutelhangers:

Bij de Flagship Store van On Shoes moest je in de rij staan om naar binnen te komen. Dat ging wat ver:

Dus zijn we over Takeshita Dori gelopen, waar ze een Rolling Stones winkel hebben:

Het is een vestiging van de winkel in Carnaby Street in Londen:

Slenteren is hier echt de favoriete bezigheid op zondag:

Soms wel iets te bizar uitgedost:

Aan het eind van de middag zijn we Shinjuku nog even in gegaan. Op zondag zijn hier een aantal straten afgesloten voor auto’s en kan je mooi midden op straat lopen:

Een reclamebord op een gebouw:

’S avonds dachten we sushi te gaan eten, maar dat hadden schijnbaar meer mensen verzonnen. We zijn twee restaurants binnengelopen, maar bij beide moest je bijna een uur wachten voor je aan de beurt was. Dat schoot niet op, dus zijn we maar naar Mos Burger gegaan. Daar wil schijnbaar niemand heen:

Daarna zijn we naar Rikugi-en Park gegaan. De tuin bestaat al meer dan 300 jaar en rond deze tijd is hij een week lang ’s avonds geopend:

Voor de cherryblossoms, alleen stond er helaas nog geen boom in bloei:

Ze verwachten dat dat misschien de komende dagen alsnog gaat gebeuren, dus dat gaan we meemaken.

Voorlopig moesten we het hiermee doen:

Dag 17 - Teamlab, Senso-ji & Shinjuku

Vanochtend zijn we met de metro naar Azabudai Hills gegaan. Lekker makkelijk vanaf Shinjuku-Sanchome Station:

Azabudai Hills is een nieuwbouwwijkje vlakbij de Tokyo Tower.

Ze zijn ruim 30 jaar bezig geweest met het plannen van deze wijk. Er stonden eerst veel kleine houten huisjes en winkeltjes, die zijn allemaal gesloopt.

Totale kosten van het project: 4.3 miljard dollar.

Het concept van de wijk is "Modern Urban Village" en ze proberen gebouwen te combineren met groen. En zo nu en dan een kunstwerk, zoals Children of The Forest, van Yoshitomo Nara:

De Daiyo-ji Temple, die is afgebroken en herbouwd in een wat modernere stijl.

In het Mori Art Digital Museum was een tentoonstelling van Teamlab. We hadden kaarten voor de openingstijd, om 10:00, maar mochten zowaar al naar binnen om kwart voor tien. Dus het was binnen nog relatief rustig.

Teamlab Borderless, blijft een vage ervaring. Je loopt er in donkere, of matig verlichte, gangen rond.

Er is geen plattegrond, dus je moet een beetje onthouden waar je gelopen hebt en dan proberen de weg te vinden naar andere kamers.

Sommige kamers hadden grote projecties op de muren. En de projecties wijzigden om de zoveel tijd, om het allemaal lekker verwarrend te houden en bij te dragen aan het kiek-ons-eens-hip-zijn met een onze doolhof-tentoonstelling.

Er was een kamer met verlichte kettingen:

En er was er 1 met allemaal hangende lampen.

Je mocht er maximaal drie minuten binnen blijven. Dat viel nog mee, misschien omdat we vroeg waren. Dit was wel de mooiste kamer. De rest was vrij saai.

Leuk hoor, die projecties op de muur, maar 10 kamers vol? Mweh.

Na het museum zijn we naar de Sky Lobby op de 33e verdieping gegaan. Hier zou je mooi uitzicht op de 333 meter hoge Tokyo Tower hebben, maar helaas. Vandaag niet. Want: motregen en mist:

We hebben nog een tijdje zitten wachten boven, maar het klaarde nog niet echt op. Dus toen zijn we met de metro naar Ueno gegaan. In de dierentuin hier hebben ze pandaberen, dus dan verkopen ze artikelen met pandaberen in de winkeltjes eromheen:

Sanrio Giftgate:

Een robot in een speelgoedwinkel, speciaal geschilderd voor Valentijnsdag 2022:

Vanaf Ueno zijn we naar de Senso-ji Tempel gegaan. Een minuut of 8 met de metro.

Hier was het ondanks de regen echt bizar druk. Alsof de touringcars voor de deur stoppen en aangeven dat ze 10 minuten hebben om de tempel te bekijken:

Lucky Charms, die hier worden verkocht bij de meer dan 100 winkeltjes op de weg naar de tempel toe:

Vanaf de bovenste verdieping van het VVV-gebouw heb je mooi uitzicht op de straat eronder. Normaal gesproken kun je vanaf hier ook de Tokyo Skytree zien, maar die lag vandaag ook in de mist.

Na Ueno ben ik nog even bij de Kabukichu Tower gaan kijken. Deze toren is nog niet zo heel lang open en ik was benieuwd wat er te doen was. Een kunstwerk in de lobby, “Build Burger”. Een soort aanklacht tegen het platgooien en herbouwen van gebouwen in Japan, vs het renoveren van bestaande gebouwen:

Op de tweede verdieping zaten wat restaurantjes, het zag er wel leuk uit, maar er was verder weinig te beleven:

Dus toen ben ik ook maar terug naar de hotelkamer gegaan om een biertje te drinken. Met de beste uitvinding in Japan: de hele bovenkant van het blik gaat open, zodat het lijkt alsof je uit een glas drinkt:

’S avonds zijn we naar Sushiro gegaan. Dit schijnt de grootste sushi-keten van Japan te zijn, dus dan zal het wel goed zijn:

En dat was het! Daarna nog even bij Tokyu Hands gekeken, of ze nog geinige spullen te koop hadden. Een pen en een marker in 1:

En een modelbouwhuisje, om tussen je boeken te zetten:

Dag 18 - Akihabara in de regen

Een hele dag regen. Dus wat moet je dan. Een beetje indoor winkelen! Eerst naar Yodobashi, in Akihabara.

Vijf of zes verdiepingen met electronica, huishoudelijke apparaten en speelgoed.

Star Wars, op ongeveer de helft van ware grootte:

Oh ja, en horloges bij de vleet:

Geen Japan zonder Mario:

Van Yodobashi zijn we naar Radiokaikan gelopen, een paar minuten verderop.

Dollyteria, met Blythes:

Terwijl het ondertussen vrolijk verder regende:

Een automaat op het station, waar tonkatsu-broodjes in zaten:

’S middags zijn we nog even bij Junie Moon langsgelopen:

Ze waren er in paassferen:

En toen maar eens terug naar het hotel weg uit die natte bende.

’S avonds nog een keer door de regen heen gebikkeld naar de DIY-okonomiyakitoko:

Morgen zou het als het goed is droog moeten zijn. Dan mogen we eigenlijk niet klagen met 1 dag non-stop regen tot nu toe.

Dag 19 - Enoshima & Kamakura

Strak blauwe lucht vandaag! Dus op de laatste dag zijn we naar Enoshima gegaan. Het is een klein eilandje voor de kust bij Kamakura. We hebben de trein naar Ofuna genomen. Net voorbij het station staat Ofuna Kannon-ji, met een 25 meter hoog beeld dat 2000 ton weegt.

Vanaf het station was het een stukje met de monorail naar de kust.

Je gaat een aardig eind door de heuvels omhoog, het deed wel een beetje denken aan San Francisco. Vanaf het station loop je in een minuut of 15 naar het eilandje toe. Mount Fuji is vanaf hier goed te zien.

Er vliegen grote haviken rond. Bij de restaurantjes waarschuwen ze ook dat je op te eten moet letten.

We waren gelukkig nog vroeg, dus nog niet alle Chinezen waren wakker. Al hielden ze dit hart redelijk bezet. De hele bus moest op het bankje zitten. Drie verschillende poses aannemen. En dan de volgende. Niet even vragen of een van de drie andere toeristen die stonden te wachten misschien even tussendoor een foto wilden maken, voordat de bus klaar was. Vermoeiend.

Een bronzen tori bij de ingang naar Enoshima. Hij is herbouwd in 1821:

En een rode tori, die is gebouwd in 1936:

Met daarachter Zuishin-mon, uit 1986. Toen is het gedoneerd, ter ere van het 1450-jarig bestaan van de Enoshima Shrine:

Midden op het eiland is een tuin, de Samuel Cocking Garden, naar een Britse handelaar uit de 19e eeuw.

En er staat een uitkijktoren, de Sea Candle, van 50 meter hoog:

De toren staat op een heuvel, een meter of 50 boven zeeniveau. Je had mooi uitzicht rondom en op de rotsen beneden.

Op Mount Fuji:

En heel in de verte zag je de Tokyo Skytree, toch een kilometer of 40 verderop:

Boven verkochten ze een soort kroepoek met platgeslagen octopus erin:

Je kon kiezen of je omhoog wilt lopen met de trap, of voor een paar honderd yen met een aantal roltrappen. Dat hebben wij maar gedaan. Terug naar beneden moet je wel lopen. Maar dat stelt weinig voor. Een mooi paadje, langs luierende schildpadden:

Van Enoshima zijn we met een trammetje naar Kamakura gegaan. Een ritje van 20 minuten langs de kust.

Er wordt hier druk gesurfd:

Een beetje het Santa Monica van Tokyo lijkt het:

In Kamakura zijn we nog even langs de Hasedera Temple gelopen.

Daar stonden toevallig diezelfde gasten die pas in de Murakamiwinkel de boel aan het ophouden waren! Weer zo'n suffe selfieshoot te houden.

Een paar honderd meter verderop staat de Big Buddha.

Iets meer dan 13 meter hoog, met een gewicht van 121 ton:

Vanaf Kamakura zijn we naar Ginza gegaan. Om wat laatste inkopen te doen. En, aangezien het lekker weer was, toch nog maar een keer naar Azabudai Hills om te kijken of de Tokyo Tower en een beetje mooi bij stond. En dat deed ie!