Zo, vandaag voor het eerst in een week een keer niet om 4 uur wakker geworden, maar ‘uitgeslapen’ tot 6 uur:
Het ontbijt is ook hier een mooie mix van Japans en westers. Rechtsboven ligt een broodje met spinaziesmaak:
Vandaag zijn we naar Joetsu-Myoko gegaan. Bij het station staat een standbeeld van Uesugi Kenshin, een krijgsheer die hier 450 jaar geleden leefde:
Hier hebben ze weer andere bordjes om werkzaamheden aan te geven:
Welmo, een mol, is de mascotte van het station:
Het uitzicht vanuit de stationshal op de Japanse Alpen. Rondom Joetsu-Myoko ligt een van de grotere skigebieden van Japan:
Maar goed, we kwamen niet om uit naar een stationshal te kijken. We waren hier voor een rit met dit treintje, de Setsugekka (sneeuw, maan, bloemen):
Het schijnt wel een bijzonder treintje te zijn. Mensen langs de route begonnen spontaan te zwaaien. En er werden aardig wat foto’s gemaakt:
Het treintje heeft twee coupé’s en rijdt in 3 uur tijd van naar Itoigawa Station. De coupe heeft de grootste ramen in een Japanse trein, zodat je goed van het uitzicht kunt genieten:
Even voorin kijken bij de machinist, of we wel de juiste richting op gaan:
Mount Myoko, van 2454 meter hoogte. Vroeger was hij rond de 2900 meter hoog, maar de bovenkant is er ooit door een vulkaanuitbarsting vanaf geblazen. De berg is 1 van de 100 bekendste Japanse bergen. Ik zou zeggen: als je zoveel bergen hebt, maak dan gewoon een top 3 en klaar ben je, maar goed:
Het treintje stopt op verschillende stationnetjes onderweg:
Op sommige stations staan mensen met standjes om streekproducten te verkopen. Wij hebben een potje kanzudori meegenomen. Dit is een gefermenteerde peper die in de sneeuw hebben gelegen om de hete smaak eraf te halen:
Na een uurtje rijden wordt de lunch geserveerd. Twaalf kleine hapjes, erg mooi opgemaakt:
Ondertussen kan je een beetje naar buiten kijken:
Als toetje krijg je tiramisu, dezelfde die ze in 2019 aan de Paus hebben geserveerd:
Vlak voor het einde rij je een stuk langs de Japanse zee, met Uramoto Fishing Port. De golfbrekers liggen 200 meter ver de zee in:
En uiteindelijk kom je terecht in Itoigawa:
We wilden daar nog naar een museum. Aangezien het een klein dorpje was en er geen bus die kant op ging, dachten we een taxi te pakken. Maar die waren ook nergens te bekennen. Uiteindelijk heeft een mevrouw van de toeristeninfo een taxi gebeld en via een vertaal-apparaatje liet ze zien: “Please wait, 10 minutes”. Mooi geregeld:
In het museum staan houten standbeelden van Sawada Seiko, een bekende Japanse houtsnijder. Het gebouw van het museum is ontworpen door Togo Murano, naar beelden van de oude zijderoute en de grotten in Dunhuang:
Een opgezette ijsvogel, de stadsvogel van Itoigawa:
Vanuit de kantine van het gebouw keek je uit op de Gyokusuien tuin:
De tuin is geopend in 1981. Hij is ontworpen door Kinsaku Nakane, een Japanse landschapsarchitect:
Een leuke Japanse regenpijpvervanger:
Om niet weer op een taxi te hoeven wachten zijn we maar terug naar het station gelopen. Uiteindelijk viel dat mee en 30 minuten later zaten we weer in de Shinkansen naar Nagano:
“Sewage”, met bloesems, zal wel lekker ruiken dan:
Een Nagano vending machine:
